JO14 op wereldreis

Zaterdag 2 november stond de uitwedstrijd tegen Putten op het programma voor JO14. Met volgetankte en in het geval van Udo opgeladen auto’s vertrokken we kwart voor 10 vanaf de Passelegt zodat we tegen 11:00 uur in Putten arriveerden. Onderweg probeerde de tegenstander ons nog zand in de ogen te strooien door een onwaarschijnlijk onhandige wegomlegging te creëren, maar daar trapten wij mooi niet in. Ook na enkele doelloze kilometers wisten we het tamelijk grote sportpark toch te vinden. Na een korte warming-up betraden we het smetteloze kunstgras. Het was inmiddels keihard gaan regenen, en na een tweetal minuten was iedereen gigantisch doorweekt. Onze supporters bleven wijselijk onder de ruimschoots aanwezige afdaken, en nadat de (jeugd)scheids nog even de regels rondom gele en rode kaarten haarfijn had uitgelegd konden we van start.
Voor de afwisseling begonnen we goed aan de wedstrijd en na vijf minuten kregen we een vrije trap wegens hands. De vrije trap was niet al te best maar in alle commotie raakte een tegenstander de bal weer mat de hand, maar nu in de zestien meter. Dat was dus in de zesde minuut al een penalty die door Lars onberispelijk werd binnengeschoten. Bijna vanaf de aftrap scoorde Putten echter alweer de gelijkmaker uit een corner 1-1. Nog net binnen de tien minuten moesten we de 2-1 al incasseren, en daarna ging het snel bergafwaarts. Onze jongens waren niet al te scherp, verloren bijna alle duels en speelden erg slordig. De tegenstanders maakten daar dankbaar gebruik van en sneden aan alle kanten door onze verdediging. Na een half uurtje was de score dan ook opgelopen naar 5-1, en dan hadden we nog geluk dat Rick eigenlijk uitstekend keepte en nog de nodige ballen tegenhield. Gelukkig floot de scheidsrechter een paar minuten te vroeg af zodat verder leed ons bespaard bleef. In de rust was het beregezellig want er bleek nog een team in onze kleedkamer te zitten. Dat maakte het niet gemakkelijk (meer onmogelijk) om de speelwijze voor de tweede helft door te spreken. We namen elke speler maar even apart om tips te geven en aanwijzingen door te spreken, en zonder dat we ook maar iets te drinken kregen betraden we het veld alweer voor de tweede helft. Inmiddels was er een lekker zonnetje aan de hemel en kon de leiding eindelijk eens een beetje opdrogen. Met Abe en Alex vers in het team, Lars als midmidden en Giel als laatste man probeerden we er nog wat van te maken. We begonnen wederom prima, en de tegenstander ontsnapte in de eerste minuten tweemaal toen Teun gevaarlijk op doel schoot. De eerste bal werd mooi gered door de keeper en de tweede bal schampte de lat. Het combineren liep veel beter en de duels werden nu vaak gewonnen. Precies na tien minuten gaf Simon een splijtende pass op Teun die rechtstreeks op het vijandelijke doel afging en heel koel afmaakte, 5-2. Vijf minuten laten werd Teun wederom aangespeeld door Simon en na een solo waarbij hij drie tegenstanders omspeelde schoot hij de 5-3 binnen. Nog maar drie minuten later bekroonde Teun zijn uitstekende tweede helft door een loepzuivere hattrick te scoren en de stand naar 5-4 te brengen. De Puttenaren zaten ondertussen wel een beetje in de put. Jammer genoeg voor Abe moest hij na twintig minuten de strijd staken met een fikse bloedneus. Hij zat net zo lekker in de wedstrijd. Anne die in de rust was uitgevallen kon zodoende toch weer het veld in en deed het uitstekend. Alex die na lang blessureleed weer kon meedoen speelde op de voor hem vreemde linksbuitenpositie een prima pot. In de vijfentwintigste minuut kregen we loon naar werken en was het wederom de ongrijpbare Teun die de 5-5 gelijkmaker op het scorebord bracht. Het hele team was uitstekend op dreef en achterin hielden vooral Giel en de beide Siems Putten op afstand. Ons team kreeg ondertussen het idee dat we zelfs zouden kunnen winnen, en het ongelooflijke gebeurde ook. Twee minuten voor tijd scoorde Marcus de winnende treffer zodat we met een 5-6 voor kwamen. Iedereen was door het dolle heen toen de scheids voor de laatste keer floot. De lange terugreis naar Overasselt verliep op deze manier uiteraard een heel stuk prettiger.